Αναδημοσιεύουμε από το Γελωτοποιό ένα πολύ καλό άρθρο που σχετίζεται με την αξία διεξαγωγής δίκαιων δικών ανεξαρτήτως της πράξης για την οποία κατηγορείται κάποιος. Επειδή, κάποια ασπόνδυλα θα σπεύσουν να πουν διάφορα ξεκαθαρίζω ότι δεν συνδέω τις 2 ιστορίες ως προς το σκέλος της ενοχής του 21χρόνου Πακιστανού, απλά πιστεύω πως και ο Πακιστανός που κατηγορείται για την κακοποίηση της άτυχης 15χρονης όπως και οποιοσδήποτε άλλος κατηγορούμενος σε μια δημοκρατία δικαιούται να δικαστεί σε συνθήκες δίκαιης δίκης και εφόσον κριθεί ένοχος να καταδικαστεί παραδειγματικά ώστε και δικαιοσύνη να αποδοθεί και ο ένοχος να πληρώσει όπως του αρμόζει αλλά και η οικογένεια να νιώσει μια μερική ικανοποίηση (βέβαια φαντάζομαι ότι προς το παρόν το μόνο που τους νοιάζει είναι να γίνει καλά το κοριτσάκι).
Η
Χάρπερ Λη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αλαμπάμα, στην καρδιά της ρατσιστικής
Αμερικής. Είκοσι τεσσάρων χρονών ξεκίνησε να γράφει το πρώτο της μυθιστόρημα το
«Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια» (To kill a mockingbird). Το τέλειωσε δέκα χρόνια
μετά και δεν ξανάγραψε ποτέ τίποτα άλλο. Το βιβλίο πήρε το βραβείο Πούλιτζερ
και από το 1960 το έχουν διαβάσει τουλάχιστον 30.000.000 άνθρωποι.
Έγινε
ταινία το 1962 και κέρδισε τρία όσκαρ, με σημαντικότερο εκείνο του α΄ αντρικού
ρόλου για τον Γκρέγκορι Πεκ.
Το
βιβλίο είναι κατά βάση αυτοβιογραφικό και αναφέρεται σε ένα αληθινό περιστατικό
στην Αλαμπάμα της δεκαετίας του ’30.