Δεν είναι Ιφιγένεια η Αριστερά, για να την κάνει θυσία ο ΣΥΡΙΖΑ

Του Τάκη Βαρελά

Ήμουν, δεν θα ήμουν 18χρονος, τότε, κάπου εκεί, στα 1980 με 1981.

Παραμονές εκλογών.

Τότε που το ΠΑΣΟΚ, έκλεινε σε όλους τους τόνους: «Στις 18 σοσιαλισμό!»

Αναρωτήθηκα και εγώ, νέο μέλος της ΚΝΕ, τότε.

Βρε, μήπως; είναι στραβός ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε!

Δεν σας κρύβω, παιδί τότε, ταλαντεύθηκα! Φοβήθηκα! Και λέω μήπως;

Άλλωστε, παλιοί «αριστεροί» είχαν μεταλλαχθεί, είχαν ήδη ενσωματωθεί στο ΠΑΣΟΚ εκείνης της εποχής.

Από παντού: Πυρ ομαδόν, προς το ΚΚΕ.

«Φοβάστε να μας ψηφίσετε! Θα κάνουμε κυβέρνηση μαζί…

Φοβάστε να μας στηρίξετε, για να φύγει η επάρατος δεξιά, που σας κυνήγησε..»

Άλλοι πάλι έλεγαν: «Αύριο θα συνεργαστούμε ….και εμείς για κει που πάτε και σεις, πάμε… για το σοσιαλισμό, αλλά τώρα, είναι ευκαιρία. Να φύγουν αυτοί… και μετά βλέπουμε… Τι φοβάστε;»

Κουβέντα, πραγματικό πλευροκόπημα του ΚΚΕ, που έπιανε τόπο, ιδιαίτερα σε αριστερούς κυνηγημένους, κατατρεγμένους από τους κατά τόπους νταήδες των αστικών κυβερνήσεων.

Πλευροκόπημα σε απλούς ανθρώπους, που τη βία του εκμεταλλευτικού συστήματος την ένοιωσαν στο πετσί τους, γιατί τους άφηναν χωρίς δουλειά, με πεινασμένα και αγράμματα παιδιά, με συγγενείς εξόριστους, αριστεροί και κομμουνιστές, δακτυλοδεικτούμενοι, «μιάσματα» !!

Τηρουμένων των αναλογιών, το έργο επαναλαμβάνεται, με ακριβώς τον ίδιο στόχο, αλλά σε μεγαλύτερο βάθος.

Παρά τις δυσκολίες, αυτό το ΚΚΕ και αυτή η αριστερά, στάθηκε και στέκεται όρθια όχι από φόβο αλλά αξιακή υπερηφάνεια για το περί δικαίου αίσθημα και όχι μόνο.

Αυτοί οι αριστεροί, μπορεί να μην μπήκαν, μπορεί να μην στρατεύθηκαν στο ΚΚΕ, αλλά γνώριζαν και γνωρίζουν, ότι πηγή και αιμοδότης όλων των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων του λαού μας, μικρών και μεγάλων, ήταν το ΚΚΕ και οι κομμουνιστές.

Εδώ βρίσκεται το μεγάλο βάθος και η αξία της πολιτικής του ΚΚΕ.

Εδώ, σε αυτήν την πολιτική, αναγνωρίζουν τα χαρακτηριστικά τους, οι πραγματικοί αριστεροί!

Ως συμπορευόμενοι με το ΚΚΕ

Σύντροφοι και συναγωνιστές.

Απείθαρχοι και ανυπότακτοι!

Την τερμάτισε...

Το περίφημο «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης»

Απόδειξη ότι δεν πρόκειται η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να ξηλώσει το αντιλαϊκό - αντεργατικό πλαίσιο που έχει διαμορφωθεί μέχρι σήμερα και ενισχύθηκε ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης με τη μνημονιακή πολιτική, είναι η στάση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στην εργατική - λαϊκή απαίτηση για ανάκτηση του σύνολου των απωλειών που είχαν οι εργαζόμενοι, όλα όσα έχασαν την προηγούμενη πενταετία σε συνθήκες κρίσης. Ορίστε τι δήλωσε άλλο ένα στέλεχος της «Αριστερής Πλατφόρμας» του ΣΥΡΙΖΑ, ο Δ. Στρατούλης, πριν μερικές ημέρες:«Κατάργηση του μνημονίου σημαίνει εφαρμογή του Προγράμματος της Θεσσαλονίκης».

Να σημειώσουμε ότι αυτό το πρόγραμμα παρουσιάστηκε στην αρχή περίπου ως το πρόγραμμα των 100 πρώτων ημερών μιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, καλλιεργώντας προσδοκίες για πολλά περισσότερα στη διάρκεια της κυβερνητικής του θητείας. Ωστόσο, όσο περνάει ο καιρός, τα στελέχη του παρουσιάζουν το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ως το μοναδικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ τουλάχιστον για την τετραετία, αν σχηματίσει κυβέρνηση. Οποιος περίμενε κάτι παραπάνω, καλά θα κάνει να ρίξει ακόμα πιο κάτω τις προσδοκίες τους.

Δεσμεύσεις απευθείας στο κεφάλαιο

Τι περιλαμβάνει όμως το περίφημο «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης»; Η λιγότερο προβεβλημένη πλευρά του, είναι αυτή που αφορά τις δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ απευθείας στο κεφάλαιο. Το πρόγραμμα προβλέπει επιδοτήσεις των επιχειρήσεων για την πρόσληψη εργατικού δυναμικού, μείωση του ενεργειακού κόστους, διευκολύνσεις σε ό,τι αφορά δάνεια και τα χρέη. Προβλέπει ακόμα το κράτος να λειτουργεί ως εργαλείο αναπτυξιακού σχεδιασμού και ως αρωγός του πραγματικού επενδυτή, του υγιούς επιχειρηματία.

Τι λιγότερο έκανε ή προσπάθησε να κάνει η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ τα προηγούμενα χρόνια; Τι διαφορετικό έκαναν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις στην Ελλάδα και στα άλλα κράτη - μέλη της ΕΕ, προσπαθώντας να τονώσουν τα επιχειρηματικά κέρδη με φτηνότερα εργατικά χέρια και περιορισμό του κόστους της Ενέργειας;

Για τους επιχειρηματίες είναι και τα παρακάτω «αναπτυξιακά εργαλεία» που περιέλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ στο «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης»: Διοχέτευση πόρων στη λεγόμενη «πραγματική οικονομία», θεσμοθέτηση ισχυρών φορολογικών κινήτρων για τα πρώτα χρόνια λειτουργίας των ελληνικών νεοφυών επιχειρήσεων, απλοποίηση αδειοδότησης και λειτουργίας επιχειρήσεων, ρύθμιση των «κόκκινων» επιχειρηματικών δανείων, ως προϋπόθεση για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, ρυθμίσεις για ενίσχυση ανταγωνισμού, καταπολέμηση καρτέλ και μείωση των τιμών, δημόσιες επενδύσεις, ως ατμομηχανή για τον ιδιωτικό τομέα.

Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να παρουσιάζει αυτά τα μέτρα ως ευεργετικά για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, όμως αυτοί που θα βγουν πραγματικά κερδισμένοι θα είναι οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι. Αλλωστε, τα λεφτά που λέει ότι θα χρησιμοποιήσει προέρχονται από τα ΕΣΠΑ και διοχετεύονται για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων, ενισχύοντας την τάση συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου, σε βάρος των αυτοαπασχολούμενων και μικρών επιχειρηματιών.

Ψιχία αντί ψήφων

Κατά τα άλλα, το «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» προβλέπει μέτρα για την αντιμετώπιση της « ανθρωπιστικής κρίσης», όπως την ονομάζει ο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή μέτρα διαχείρισης και όχι αντιμετώπισης της ακραίας φτώχειας (π.χ., τα συσσίτια, το δωρεάν ρεύμα σε άπορους, τα προγράμματα εξασφάλισης στέγης κλπ.). Ξεχωρίζουμε ακόμα τα εξής:

• Ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται να αποκαταστήσει μόνο τη 13η σύνταξη και μόνο για τους συνταξιούχους που έχουν εισόδημα κάτω από 700 ευρώ. Με βάση το κονδύλι που λένε ότι θα διαθέσουν και τον αριθμό των συνταξιούχων με εισόδημα κάτω από 700 ευρώ, αυτό ισοδυναμεί με αύξηση 1,28 ευρώ τη μέρα! Ούτε συζήτηση για αποκατάσταση της 13ης και 14ης σύνταξης για όλους, για αποκατάσταση των συντάξεων τουλάχιστον στο ύψος πριν την κρίση, για επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού για τους δημόσιους υπαλλήλους και επαναφορά των μισθών τους στα επίπεδα πριν τις περικοπές.
• Ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται γενικόλογα αποκατάσταση του κατώτατου μισθού. Στην πραγματικότητα, για το μόνο που δεσμεύεται (κατέθεσε και σχετική πρόταση νόμου) είναι να καταργήσει την ΠΥΣ 6/2012 με την οποία αναστάλθηκε κάθε διαπραγμάτευση για την υπογραφή ΕΓΣΣΕ και ο κατώτατος μισθός ορίστηκε από την κυβέρνηση στα 586 και 511 ευρώ μεικτά για τους πάνω και κάτω των 25 χρονών αντίστοιχα. Ο ΣΥΡΙΖΑ δε λέει ότι θα επαναφέρει με νόμο τον κατώτατο μισθό στα 751 ευρώ μεικτά. Απλά θα επαναφέρει τη συλλογική διαπραγμάτευση για τον καθορισμό του. Αλήθεια, όμως, ποιος είναι τόσο αφελής να πιστεύει ότι η σημερινή πλειοψηφία της ΓΣΕΕ και οι βιομήχανοι θα συμφωνήσουν σε αυξήσεις 22% και 32%, όσο δηλαδή χρειάζεται για να φτάσει ο κατώτατος μισθός στα 751 ευρώ μεικτά; Μόνο η ανασύνταξη του κινήματος και η όξυνση της ταξικής πάλης μπορεί να επιβάλλει ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς. Αυτά όμως τα ξορκίζει και τα υπονομεύει ο ΣΥΡΙΖΑ.
• Ακόμα πιο πέρα: Σήμερα, ένα μεγάλο μέρος των εργαζομένων αμείβεται με 200 και 300 ευρώ, εξαιτίας των ελαστικών μορφών απασχόλησης που κάνουν θραύση, κύρια στους νέους. Επίσης, μια στις δυο θέσεις εργασίας που δημιουργούνται είναι ελαστικής απασχόλησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπόσχεται να καταργήσει τους νόμους που προάγουν την ελαστικότητα στην αγορά εργασίας. Αντίθετα, αν κρίνουμε από τις εξαγγελίες του για επιδότηση των ασφαλιστικών εισφορών, θα τις ενισχύσει κιόλας. Αυτό σημαίνει ότι, ακόμα κι αν αυξηθεί ο κατώτατος μισθός, ένα μεγάλο μέρος των εργαζόμενων, αυτοί που σε τελική ανάλυση έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη επειδή είναι οι χειρότερα αμειβόμενοι, δεν πρόκειται να δουν ουσιαστική διαφορά στα εισοδήματά τους, πόσο μάλλον να βελτιώσουν ουσιαστικά το βιοτικό τους επίπεδο.
• Για τους άνεργους, ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε από το 2012 ότι θα αυξήσει το επίδομα στα 461 ευρώ και θα διπλασιάσει το διάστημα που το χορηγεί ο ΟΑΕΔ. Στο «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» όλα αυτά πήγαν περίπατο. Με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ οι άνεργοι το μόνο που έχουν να περιμένουν είναι η ανακύκλωση των ίδιων πενιχρών κονδυλίων με «κοινωνικά κριτήρια», περιμένοντας στην ουρά για μια από τις ...300.000 θέσεις εργασίας που υπόσχεται ο ΣΥΡΙΖΑ μέσα από τα αναπτυξιακά τους προγράμματα. Πρόκειται για τον ορισμό του «ζήσε μαύρε μου να φας τριφύλλι»...

Για κερασάκι στην τούρτα, ο Αλ. Τσίπρας διαβεβαίωσε σε όλους τους τόνους ότι «όλες οι προτάσεις γίνονται υπό τις συνθήκες ισοσκελισμένου προϋπολογισμού. Δεν επιστρέφουμε στα ελλείμματα». Αυτό βεβαίως θα καθορίζει και τα ψίχουλα στο λαό, αφού οι παροχές στο κεφάλαιο είναι δεδομένες, για να ανακάμψει -όπως λένε- η οικονομία.

Πηγή

Κι αν έρχονταν οι κομμουνιστές;

Του Νίκου Μπογιόπουλου από τον Ενικό

Οι κομμουνιστές θα έρθουν και θα μας πάρουν τα σπίτια. Τελικά τα σπίτια, από Αμερική και Ισπανία μέχρι Ελλάδα, τα παίρνουν οι (καπιταλιστές) τραπεζίτες.

Οι κομμουνιστές θα έρθουν και θα καταργήσουν τις εκλογές. Τελικά εκείνοι που ενοχλούνται από τις εκλογές είναι «ο Moody’s» (της κυρίας Βούλτεψη), οι «tour oparators» (του κ.Σταύρου Θεοδωράκη), τα όρνεα των (καπιταληστρικών) «οίκων» και οι χαρτογιακάδες της (καπιταλιστικής) Κομισιόν.

Οι κομμουνιστές θα έρθουν και θα πεινάσουμε. Τελικά για την ύπαρξη στην Ελλάδα των 6,3 εκατομμυρίων φτωχών και των 700.000 υποσιτισμένων παιδιών θα φταίει ότι έχουμε… κομμουνισμό.

Οι κομμουνιστές θα έρθουν και δεν θα έχουμε ελευθερία. Τελικά οι κομμουνιστές δεν ήρθαν, αλλά ήρθε η «ελευθερία» των μαγκαλιών. Της τηλεοπτικής «αντικειμενικότητας». Του «μαύρου» στην ΕΡΤ και της «απαγόρευσης συναθροίσεων». Ηρθε η «ελευθερία» της μετανάστευσης, των αυτοκτονιών και των ΜΑΤ που επιτίθενται από συνταξιούχους μέχρι σε ανάπηρους.

Οι κομμουνιστές θα έρθουν και θα μας κάνουν μια «αποκλεισμένη Κούβα της Μεσογείου». Τελικά οι κομμουνιστές δεν ήρθαν. Αλλά η Ελλάδα εκείνο που απολαμβάνει είναι η ευρωενωσιακή… ευρυχωρία του εταιρισμού της με τη Γερμανία. Είναι η… ευρυχωρία που τις παρέχουν οι εξ Ανατολών ΝΑΤΟικές «συμμαχίες» της με την Τουρκία όσο και οι προς Βορρά «φιλίες» της από Σκόπια μέχρι Αλβανία. Είναι η ελεύθερη Ελλάδα της ελεύθερης Μεσογείου που βιώνει την… ευρυχωρία που καθορίζεται από τις θηλιές που έχουν περάσει στο λαιμό της χώρας οι κοσμοπολίτικες Αγορές. Πρόκειται για τις «φιλελεύθερες» (και καπιταλιστικές πάντα) Αγορές τις οποίες εκλιπαρεί και προσκυνάει η κυβέρνηση. Πρόκειται για τις ίδιες Αγορές με τις οποίες διαπραγματεύεται και συνεννοείται ο ΣΥΡΙΖΑ.

Οι κομμουνιστές θα έρθουν και μαζί τους θα φέρουν τη δυστυχία στον τόπο. Τελικά οι κομμουνιστές δεν ήρθαν. Ας δούμε, όμως, τι ήρθε: «Σύμφωνα με μελέτες που έχουν γίνει, τα ποσοστά κατάθλιψης στη χώρα μας έχουν αυξηθεί κατά 50% μέσα στην τριετία 2011 – 2013 (…). Είναι ενδεικτικό ότι στην έρευνα του ΟΟΣΑ “Καλύτερη Ζωή” οι Έλληνες βάζουν μηδέν (0) στην ικανοποίηση που αντλούν από τη ζωή τους. Πιο συγκεκριμένα, οι κάτοικοι της χώρας μας είναι, σύμφωνα με τα στοιχεία, οι πιο δυστυχισμένοι ανάμεσα σε 36 χώρες του ΟΟΣΑ» (από τα χτεσινά «Νέα»).

Ευτυχώς, λοιπόν, που γλιτώσαμε από τη δυστυχία του… κομμουνισμού. Φαντάζεστε τι θα μπορούσε να έχει πάθει η χώρα αν έπεφτε στα χέρια τους; Αλλά τέτοιος κίνδυνος δεν υπάρχει. Το εγγυάται ο κ.Σαμαράς, ο κ.Βενιζέλος, ο κ.Γιακουμάτος, ο κ.Πλεύρης, ο κ.Στουρνάρας. Το διαβεβαιώνει με τον δικό του τρόπο (σσ: «η θέση της Ελλάδας στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ δεν αμφισβητείται») ο κ.Τσίπρας.

Και βασικά θα το εγγυάται όσο διαρκεί (ως πότε;) η σχέση αιχμαλωσίας του λαού μας με το ίδιο το σύστημα που τον πνίγει. Μια σχέση που μοιάζει πολύ με εκείνη ανάμεσα στους δυο ήρωες του Στάινμπεκ στο «Άνθρωποι και ποντίκια». Τη σχέση μεταξύ του αδύναμου, πλην σατράπη και καταφερτζή Τζορτζ και του χειροδύναμου αγαθού γίγαντα Λένι.

O Λένι όλη του τη ζωή παρέμενε γαντζωμένος πάνω στο Τζορτζ επειδή τον έσωσε από πνιγμό. Ξεχνούσε, όμως, ο Λένι ότι αυτός ήταν, ο «σωτήρας» του ο Τζορτζ, που τον είχε σπρώξει στα άπατα νερά…

email: mpog@enikos.gr

Μήνυμα της ΚΕ του ΚΚΕ στην ΚΕ του ΚΚ Κούβας για την 56η επέτειο της Επανάστασης: Συνεχίζουμε τον αγώνα για την άρση του εγκληματικού αποκλεισμού της Κούβας

Μήνυμα για την 56η επέτειο της νίκης της Επανάστασης στην Κούβα, που γιορτάζεται αυτές τις μέρες, απέστειλε η ΚΕ του ΚΚΕ στην ΚΕ τουΚομμουνιστικού Κόμματος Κούβας. Σε αυτό σημειώνεται:

«Αγαπητοί σύντροφοι,

Χαιρετίζουμε την 56η επέτειο της νίκης της Επανάστασης στην Κούβα, στην πρώτη αμερικανική χώρα όπου πραγματοποιήθηκε η σοσιαλιστική επανάσταση.

Μοιραζόμαστε τη χαρά των εργατών, όλου του λαού της Κούβας, για την επιστροφή στην πατρίδα και των τελευταίων από τους 5 Κουβανούς πατριώτες που παρέμειναν άδικα φυλακισμένοι 16 χρόνια στις ΗΠΑ.

Συνεχίζουμε τον αγώνα για την άρση του εγκληματικού αποκλεισμού, την κατάργηση της Κοινής Θέσης της ΕΕ, την απόκρουση κάθε υπονομευτικής προσπάθειας.

Με αφορμή τον ντόρο για τις "παροχές" της "ΚΑΡΕΛΙΑΣ" Φοροδιαφυγή και φοροαπαλλαγή

Επειδή πολύ ντόρος έγινε και φέτος για τις "παροχές" της καπνοβιομηχανίας ΚΑΡΕΛΙΑΣ προς τους εργαζόμενους (λες και τα κέρδη βγήκαν από μόνα τους δεν είναι από τον κόπο των εργαζόμενων) αναδημοσιεύουμε την παρακάτω ανάρτηση που δείχνει τι γλυτώνει ο Καρέλιας και ο κάθε Καρέλιας νόμιμα,σύμφωνα με τους νόμους του κράτους που τους ανήκει.

Η δημοσιοποίηση των ονομάτων των γιατρών φοροφυγάδων και η συνέχιση του φαινομένου με άλλες κατηγορίες επαγγελματιών ελλοχεύει κινδύνους για την κοινωνία και τους εμπλεκόμενους. Απο τη μια θέτει τη μια κοινωνική ομάδα απέναντι στην άλλη, αφού εκπέμπεται το μήνυμα ότι για το κόψιμο των μισθών ευθύνονται οι φοροφυγάδες γιατροί, δικηγόροι, υδραυλικοί, κομμωτές, νεκροθάφτες κλπ, ενώ από την άλλη μετατρέπει τους καταγγελόμενους σε καταδικασθέντες δίχως δίκη. Πέρα, όμως, από αυτά τα προβλήματα αποπροσανατολίζει την κοινή γνώμη από την εξέταση του προβλήματος της φοροαπαλλαγής που γίνεται νόμιμα και είναι σαφώς σοβαρότερο σε σχέση με την φοροδιαφυγή. Ας δούμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα Ελευθεροτυπία.

Την απαλλαγή του κοινωφελούς Ιδρύματος Γεωργίου και Βικτωριας Καρέλια από την καταβολή φόρου κληρονομιάς αποφάσισε το Β' Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας. 

Συγκεκριμένα, το ΣτΕ, με την υπ' αριθμόν 1369/2010 απόφασή του, αναίρεσε απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, που έκανε δεκτή πράξη καταλογισμού προϊσταμένου της ΔΟΥ Αθηνών του έτους 2002 για επιβολή φόρου κληρονομιάς, ύψους 11.717.930 ευρώ.

Το 2000, ο Γεώργιος Καρέλιας άφησε στο εν λόγω ίδρυμα το 22% των μετοχών (187.332 ανώνυμες μετοχές), που είχε της καπνοβιομηχανίας Καρέλια. Το Ίδρυμα το έτος 2001 υπέβαλε δήλωση φόρου κληρονομιάς, ενώ παράλληλα δήλωσε ότι η κληρονομιά απαλλάσσεται από το φόρο.

Σε έλεγχο που πραγματοποίησε η ΔΟΥ δεν δέχθηκε τον ισχυρισμό του ότι απαλλάσσεται του φόρου κληρονομιάς και υποστήριξε ότι δεν εκπλήρωσε πλήρως τους σκοπούς του (χορήγηση υποτροφιών, ενίσχυση και επιχορήγηση μελετών, ερευνών, κ.λπ.).

Ειδικότερα, η ΔΟΥ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το Ίδρυμα "εν τοις πράγμασι δεν επεδίωξε τους κατά το καταστατικό του κοινωφελείς σκοπούς, δεδομένου ότι δεν παρουσίασε καμία απολύτως δραστηριότητα προς την επίτευξή τους, και ως εκ τούτου δεν ενέπιπτε στις απαλλακτικές διατάξεις του άρθρου 25 του ν.δ. 118/1973, συνεπώς έπρεπε να υπαχθούν σε φόρο κληρονομιάς οι ανώνυμες μετοχές που κληρονόμησε από τον αποβιώσαντα Γεώργιο Καρέλια".

ΔΙΚΗ ΜΑΣ Η ΒΑΡΚΙΖΑ, ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ Ο ΕΛΑΣ, ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΚΙ Η ΚΑΖΕΡΤΑ ΚΑΙ Ο ΔΣΕ

Από το leninreloaded.blogspot.com

Είναι κι αυτή μια διαφορά φιλοσοφίας, τελικά. Για κάποιους, συνέχεια έχει το κράτος: για παράδειγμα, μια μελλοντική κυβέρνηση διαφορετική απ' τη σημερινή δεν θα μπορεί να πουλάει τρέλα για όσα έχει συμφωνήσει η σημερινή, επειδή διακυβερνά το ίδιο κράτος, το ελληνικό καπιταλιστικό κράτος. Αυτό είναι σωστό: το κράτος, εφόσον παραμένει καπιταλιστικό, παραμένει το ίδιο κράτος, αλλά όταν το λέμε εμείς, δεν αρέσει καθόλου στους θιασώτες της "ελπίδας" και της "αλλαγής". Μάλλον επειδή δεν είμαστε όμορφοι.

Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτοί που λένε ότι το κράτος έχει συνέχεια, λένε το αντίθετο για το κόμμα. Καμία συνέχεια δεν έχει για αυτούς το κόμμα. Άλλο ο ΣΥΝ, λένε, άλλο ο ΣΥΝ μετά τον ΣΥΡΙΖΑ, άλλο ο ΣΥΡΙΖΑ, άλλο ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, άλλο η ΑΚΟΑ, άλλο η Ρόζα, άλλο η ΚΟΕ, κι άλλο η ΔΕΑ. Άλλο ο Βίτσας, άλλο ο Δρίτσας, άλλο ο Στρατούλης κι άλλο ο Παπαδημούλης. Άλλο το City και το Brookings, άλλη η "Αυγή", άλλο το 'Ίσκρα", άλλο το "Κόκκινο", άλλο η "Νεολαία ΣΥΝ", άλλο η Δραπετσώνα, άλλο ο Δήμος Αριστοτέλη, κι άλλο το συνέδριο "Αριστερά και Εκκλησία." Όσο πιο πολύ πιστεύεις στην ανάγκη για συνέχεια του κράτους, φαίνεται, τόσο πιο πολύ διακηρύττεις την φαντασμαγορική ασυνέχεια του κόμματος. "Πολυτασικότητα" δεν το λέτε; Θεσπέσιο συνώνυμο του "ουδεμίαν ευθύνη αναλαμβάνουμε."

Με μας, ισχύει το αντίστροφο, τρόπον τινά. Η συνέχεια του κράτους είναι πράγμα σοβαρό, δεν το παίρνουμε ελαφρά, αλλά αυτή τη συνέχεια είναι που θέλουμε να σπάσουμε. Κι απ' την άλλη, το κόμμα, το κόμμα έχει συνέχεια. Δεν είναι "άλλο" το κόμμα του 1936 κι "άλλο" του 44, "άλλο" του 56 κι "άλλο" του 89, και πάλι "άλλο" του 98 κι "άλλο" του 2014. Όχι επειδή είναι τα ίδια, φυσικά. Όχι επειδή υπάρχει μια μεταφυσική και απαράλλαχτη ουσία του κόμματος. Επειδή είμαστε το ίδιο υπεύθυνοι για όλα σαν να 'ταν όλα, τα καλύτερα και τα χειρότερα, δικές μας πράξεις. Επειδή τα βαριά ονόματα είναι ονόματα με τα οποία δεν εισπράττεις απλώς χειροκρότημα (αλλιώς, σιγά τη δυσκολία!), αλλά χλεύη, ειρωνεία, απαξίωση, καχυποψία, ή και ξύλο, διώξεις, φυλακές, ό,τι τύχει στην κάθε γενιά. Κι εδώ που τα λέμε, αν εισπράξεις ποτέ το ένα (το χειροκρότημα) είναι επειδή εισέπραξες το άλλο μέχρι σκασμού. Και επειδή άντεξες. Και επειδή δεν φυγοδικείς απ' ό,τι μαγνητίζει σ' αυτό το όνομα όλο το μίσος και τη χολή του κόσμου. Δεν το αλλάζεις αναλόγως του αν είναι δημοφιλές ή όχι. Γι αυτό είναι βαρύ. Κι αυτή είναι η συνέχεια του κόμματος: κάθε γενιά θα σηκώσει το δικό της σταυρό, βαρύτερο ή ελαφρύτερο, και θα κριθεί στα μάτια της επόμενης. Τέτοια συνέχεια, έχει αποδειχτεί, δεν την θέλει κανένας απ' αυτούς που πίνουν νερό στη συνέχεια του κράτους. Γι αυτό επινοούν κάθε τρεις και λίγο ονόματα, αλλάζουν λογότυπα, διαφημιστικές εταιρείες, αλλάζουν σημαίες -- ενίοτε εμφανίζονται με λευκές, ενίοτε κάνουν πως δεν αναγνωρίζουν τις μαύρες, ενίοτε τις κάνουν εμπριμέ. Εμείς όμως λέμε: ΔΙΚΗ ΜΑΣ Η ΒΑΡΚΙΖΑ, ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ Ο ΕΛΑΣ, ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΚΙ Η ΚΑΖΕΡΤΑ ΚΑΙ Ο ΔΣΕ. Τα τρυπημένα στομάχια, τα χαλασμένα δόντια, η υψωμένη γροθιά, οι σύντροφοι στο κρεβάτι του νοσοκομείου που φεύγουν. Και όλα τα οικτρά λάθη, και η μαύρη απογοήτευση, και το παλαβό πείσμα, και όλος ο αδιανόητος ηρωισμός.

Με σας...με σας τι να πούμε; 

Όταν τολμήσετε κάποτε να αναμετρηθείτε με τη δική σας ιστορία (αυτή, ντε, που σβήνετε!), μπορεί να μπορέσετε να κρατήσετε, έστω, παρέα στον εαυτό σας. Αυτόν απ' τον οποίο όλο τρέχετε να γλιτώσετε, μα όλο σας προφταίνει. 

Χαρούμενο και Αγωνιστικό το 2015

Το 2015 να το κάνει ο λαός καλύτερο γιατί κανένας σωτήρας δεν θα το κάνει

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΤΟ ΛΑΟ ΣΤΗΝ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

Αυτή είναι η Ελλάδα

Πηγή: Νίκος Μπογιόπουλος - enikos.gr

Τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές η τελευταία ενημέρωση από το υπουργείο Ναυτιλίας μιλούσε για 266 Έλληνες επιβαίνοντες στο «Norman Atlantic», για 2 Έλληνες από τους 12 επιβεβαιωμένα νεκρούς και 28 Έλληνες αγνοούμενους. Συγκεχυμένη η εικόνα για την κατάσταση των υπολοίπων 200 περίπου ανθρώπων που επέβαιναν στο πλοίο.

Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές - τρεις ολόκληρες μέρες μετά το ατύχημα - το αλαλούμ, το χάος, η απόλυτη σύγχυση των αρμόδιων υπηρεσιών όσον αφορά τη διασταύρωση στοιχείων αγνοούμενων και διασωθέντων συνεχιζόταν…

Η Ελλάδα, η μεγαλύτερη εφοπλιστική δύναμη στον κόσμο, η χώρα με τους «οικειοθελώς» φορολογούμενους εφοπλιστές, που η διασωστική της υποδομή σε ό,τι αφορά ναυτικά ατυχήματα εκείνο που κυρίως έχει να επιδείξει είναι η αυτοθυσία, ο αλτρουισμός και η γενναιότητα των παιδιών που συμμετέχουν ως πληρώματα και ως διασώστες σε τέτοιες επιχειρήσεις, παρακολουθεί με οδύνη μια ακόμα τραγωδία.

Μια τραγωδία με πολλά και αναπάντητα ερωτηματικά. Με πρώτα και αμείλικτα εκείνα τα ερωτήματα που αφορούν την αξιοπλοΐα του βαποριού. Τα ερωτήματα για τις ευθύνες της ιταλικής κυβέρνησης – που είχε το καθοριστικό πρόσταγμα – και της ελληνικής όσον αφορά την επιχείρηση διάσωσης. Τα ερωτήματα που άπτονται ζητημάτων ασφαλείας και υποδομών που διαπιστωμένα παρακάμπτονται στο όνομα του «κόστους» διαμορφώνοντας το περιβάλλον για ατυχήματα όπου το ανθρώπινο «λάθος» αποτελεί το αναπόφευκτο αποτέλεσμα ενός ολοκληρωτικά «λάθους» συστήματος λειτουργίας.

Εξαρτητοποιήσου…

Αναδημοσίευση από το http://progigma.blogspot.gr/2014/05/blog-post.html

Στην πιο κρίσιμη φάση της χώρας από την μεταπολίτευση και μετά, σε μια χώρα υπό οικονομική κατοχή και κοινωνική κατάρρευση, ένα “ποτάμι” ανεξαρτησίας έχει πλημμυρίσει την χώρα...Οι Έλληνες έσπασαν τα επάρατα κομματικά δεσμά και κατεβαίνουν μαζικά στις δημοτικές εκλογές ως ανεξάρτητοι!!! Πόσο μεγάλη η παραδοξότητα του γεγονότος! 

Μια χώρα γεμάτη ανεξάρτητους στη συνείδηση πολίτες, πως γίνεται αλήθεια, να είναι περισσότερο υποδουλωμένη από ποτέ, στα οικονομικά κέντρα εξουσίας; 

Μήπως τελικά, ο όρος ανεξάρτητος, είναι μια μόδα που εφηύρε το σύστημα εν μέσω κρίσης, μετεξέλιξη του όρου αγανακτισμένος, για να κατευνάσει τα πνεύματα, να προσδώσει μια ψεύτικη αίσθηση απελευθέρωσης συνειδήσεων και να θάψει τις δομικές του αδυναμίες; 

Οι ίδιοι άνθρωποι που πάσχιζαν πριν λίγα χρόνια για τα κομματικά χρή(σ)ματα, τώρα σηκώνουν την παντιέρα της ανεξαρτησίας. Μπουτάρηδες, Καμίνιδες, Κακλαμάνηδες, Σπηλιωτόπουλοι, Αμυράδες….Ευνοούμενοι του δικομματισμού, εργολάβοι, διαπλεκόμενοι , απανταχού “ξεβράκωτοι” μπροστά στα μάτια των τοπικών κοινωνιών, που γνωρίζουν τα πάντα αλλά τηρούν μια ιδιότυπη ομερτά -μπας και περισσέψει κάνα stage για το παιδάκι τους- “αποκόπηκαν” τάχα μου από τον δικομματικό ομφάλιο λώρο που τους γιγάντωσε τόσα χρόνια. 

Σε πείθουν; 

Γυρνούν λένε την πλάτη στα κόμματα εξουσίας, που δεν μπορούν πλέον να τους εξυπηρετήσουν, στον βαθμό που το έκαναν μέχρι πρόσφατα. Δεν γυρνούν όμως την πλάτη στο σύστημα. Ίσα ίσα του βάζουν πλάτη για να επιβιώσει, να βρει χρόνο ανάταξης του σκηνικού. Δεν αμφισβητούν την σαπίλα του, αυτήν που παράγει ανέργους, πεινασμένους, ανασφάλιστους, εξαθλιωμένους. Το σύνθημα που έχει υιοθετηθεί από τους περισσότερους είναι ένα: “ΑΚΟΜΜΑΤΙΣΤΑ”!! .Και κρύβει κάτι άλλο, που δεν λένε: “ΑΠΟΛΙΤΙΚΑ”!! Υιοθετώντας επικίνδυνες αφοριστικές λογικές που εισήχθησαν στην πολιτική ζωή της χώρας απ’ τη ναζιστική ρητορική. 

Ακομμάτιστα λοιπόν, που σημαίνει ο καθένας μόνος του, λες και το κόμμα ως θεσμός δεν είναι φορέας δημοκρατίας - που οι ίδιοι συμμετέχοντας απαξίωσαν, κι απολιτικά, που σημαίνει χωρίς παραγωγή πολιτικής. Κι υπ’ αυτούς τους όρους, όλοι οι καλοί “χωράνε”, στην δημιουργία νέων παρατάξεων τοπικής εμβέλειας - κι επομένως ακίνδυνων για την κεντρική εξουσία, όπου δεν έχει σημασία η ιδεολογία σου, αν δηλώνεις αριστερός, δεξιός, φασίστας, κομμουνιστής ή αναρχικός. Ούτε το παρελθόν σου, αφού όλα ξεπλένονται στην κολυμβήθρα της ανεξαρτησίας. Χρειάζεται μόνο να υποσχεθείς πως θα είσαι καλύτερος διαχειριστής από τον προηγούμενο και να φέρεις, βέβαια, μαζί σου και έναν στρατό σταυροφόρων. 

Γι αυτούς ο δήμος είναι σαν πολυκατοικία. Και κανείς διαχειριστής δεν αμφισβητεί τον κανονισμό της πολυκατοικίας - πόσο μάλλον αν του ανήκει το ρετιρέ. Απλά δεσμεύεται να τον τηρεί. Και στην περίπτωση των δήμων, ο κανονισμός είναι το νομικό πλαίσιο που τίθεται από την κεντρική διοίκηση. Το οποίο προβλέπει εργασιακές σχέσεις λάστιχο για τους εργαζόμενους, απολύσεις, περιορισμό των κοινωνικών υπηρεσιών λόγω κόστους, αβάντα στα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα ενάντια στα εργασιακά δικαιώματα και στο περιβάλλον, αποκλεισμό των παιδιών από τους παιδικούς σταθμούς και άλλα...Επιβάλλει γενικώς μια νεοφιλελεύθερη λογική διοίκησης, “εταιριοκρατικού” δικαίου, στην οποία ο άνθρωπος είναι δευτερεύουσα παράμετρος, παραγκωνισμένη απ το κόστος. 

Όσοι λοιπόν επικαλούνται την τήρηση της νομιμότητας, έχε κατά νου ότι θα εφαρμόσουν κατά γράμμα τα προαναφερθέντα: Τους νόμους της οικονομικής ελίτ που κατέχει την εξουσία, μνημονιακούς και μη! Μην καταδέχεσαι λοιπόν να στηρίζεις τις ελπίδες σου σε λογικές βέλτιστης διαχείρισης του συστήματος. Είναι όλες καταδικασμένες να αποτύχουν, τουλάχιστον όσον αφορά την υποτιθέμενη “φιλολαϊκότητά” τους. 

Βγες μπροστά και διεκδίκησε. Οργανώσου, στα σωματεία σου, στη γειτονία σου ,στην πόλη σου. Με σαφή στόχευση την παραγωγή ανθρωποκεντρικής πολιτικής και την ανατροπή του σάπιου συστήματος. Και με συμμάχους αυτούς που έχουν το ίδιο όραμα και τα ίδια συμφέροντα με σένα. Κι όχι τους ευνοούμενους του συστήματος. 

Εξαρτητοποιήσου, λοιπόν, κόντρα στην μόδα τους και μην μένεις μόνος σου. Εξαρτήσου απ’ το όραμα της ανατροπής κι απ’ τη μεγάλη λαϊκή συμμαχία που αργά ή γρήγορα θα σχηματισθεί, για να γεννηθεί ξανά η ελπίδα σ’ αυτόν τον τόπο. Γιατί, μιας και ζούμε σε “γκαστρωμένες” μέρες, η ώρα που θα τους πάρουμε τα σώβρακα δεν είναι όσο μακρινή φαντάζει σήμερα...